Ninsesabepuntocom

Despois dunha farsa de xuizo, plagado de incidentes e mesmo de crímenes, sen a menor das garantías, finalmente foi executado en Bagdad un criminal, un dos peores do século XX.
A acusación que pesaba sobre el era moi grave: mandou executar a máis de 140 persoas acusándoas de preparar un atentado contra a súa persoa. Pero fixera moitas outras atrocidades, polas que non estaba sendo ¿xulgado? nese ¿tribunal?. Posiblemente a peor de todas a utilización de gas mostaza contra a población indefensa kurda, ocasionando máis de cinco mil mortos.

Con motivo da súa execución quero manifestarme de novo en contra da pena de morte, esa atrocidade inhumana inxustificable dende calquera punto de vista. En primeiro lugar dende o punto de vista dos creentes, por aquelo do quinto mandamento. Pero tamén dos que nos declaramos agnósticos, porque matar nunca soluciona nada e coloca ó executor á altura moral do executado.

Neste caso en concreto é curioso ademais como se aplica a hipocresía e a doble vara de medir: fumigar con gas mostaza é unha atrocidade, ninguén o duda, pero non superior á de arrasar o mercado de Bagdad ás doce do mediodía con bombas de racimo. Non vou a insistir en datos, somentes un: dende que os ianquis invadiron Irak van 150.000 mortos civís. Non o digo eu, nen unha fonte de información nada sospeitosa de antiamericanismo: é o resultado dunha investigación científica de profesores dunha universidade americana.

E dijo eu: ¿se Saddam Hussein debe colgar dunha corda ata morrer por matar a 150 persoas, por que non facer o mesmo con George Bush responsable directo de mil veces máis mortos?
En certo modo tiveron sorte, permítaseme o sarcasmo, os kurdos, que ven ó final como o seu asasino é axusticiado; non así o resto dos irakís, que ainda van ter que darlle ás jracias ó Tío Sam pola desfeita.
A xusticia, repito, non existe.

Dijo eu.

¿Ou non?

chuzame

Augusto Pinochet, neto do asasino do mesmo nome, xustificou públicamente os crímenes do seu avó. Tendo en conta que é militar novo e pode ascender ata postos moi altos no escalafón, a súa declaración pública apoiando o golpe de estado non é para botar en saco roto. Todos entendemos a mensaxe: se podo, idesvos enterar do que vale un peine.

Pero esto, que pode un chejar a entendelo pola ¿educación? recibida polo fascistilla que o proclama ós catro ventos, pareceulle la mar de bien tamén ó seño obispo castrense (obispo-castrense, que parexa de términos, ¿nonsí? ¿que diría Xesucristo se vivira para ver estas cousas?) que oficiou os funerais, que non quixo ser menos e referiuse ó golpe de estado como un feito histórico necesario para liberar a Chile do marxismo. E de paso dos marxistas (efectos colaterais, disque), empregando unha metodoloxía parecida á que máis tarde propoñería Bush: talar os bosques para acabar cos incendios forestais.

Así que o obispo xustificou os asasinatos públicamente. E dado que o obispo non foi separado do cargo, nen sequera reprendido polos seus superiores, temos que inferir necesariamente que a Iglesia Católica que el representa oficialmente apoia o golpe de estado de Pinochet, e, polo tanto, as súas consecuencias. En roman paladino: xustifica os crímenes cometidos.

Claro que esto non era preciso concluílo das declaracións do obispo, pois as relacións entre o Vaticano e Pinochet foron sempre estupendas. Como tamén o foran, por certo, con Musolini, con Hitler, con Franco e con Videla, por citar outros catro criminales do século XX, a cada quen máis animaliño.

Chegamos pois á conclusión lóxica de que ó Vaticano non está totalmente de acordo co quinto mandamento, aquel que di, sen engadidos nen excepcións de ningú tipo: Non matarás. Dito doutro modo: á Igrexa Católica non lle parece de todo mal que se mate, parécelle mal que se mate sejún quen sexa o asasino e, sobre todo, sejún quen sexa a víctima.

Así que voulles propoñer unha nova redación para o quinto mandamento, coa única intención de axudarlles no seu constante aggiornamento. Porque dende os tempos de Cristo pasaron moitas cousas, e o que a Xesús lle parecía ben ó mellor agora non está tan ben, dijo eu. Ademais, daquela non había comunistas, que se sepa; ou ó mellor, el mesmo era un comunista, vaia vostede a saber, que ás veces mesmo o parece coa súa manía de apoiar ós pobres e ós miserables...E así quedaron os mandamentos como quedaron, que non se pode facer case nada...

5º Mandamento da Lei de Dios (Versión light, para conciencias laxas)
Non matarás. Pero esto debe entenderse no sentido estricto de non quitarlle a vida ás persoas que sexan portadoras de valores imprecederos, que sigan os designios divinos, e que sexan fieles temerosos de Deus e votantes de dereitas. Quedan pois autorizados, ata novo Concilio, os crímenes perpretados a persoas que tarde ou cedo acabarían no Inferno (que máis dará un pouco antes que un pouco despois). Verbigracia: marxistas, comunistas, anarquistas, persoas contrarias ás doctrinas da Santa Igrexa e, en xeral, xente de mal vivir. E todos aqueloutros que así o considere a Santa Igrexa Católica Apostólica e Romana. Palabra de Dios, te alabamos señor.
(Nota: Esta lista actualizarase periódicamente para acomodarse ás novas necesidades)

Morto o can, non se acabou a rabia.
Dijo eu.
¿Ou non?

chuzame

A Cidade da Cultura é un proxecto do anterior goberno autónomo que mereceu no seu día todo tipo de críticas polos membros do goberno actual. O BNG e o PSOE foron, penso eu que xustamente, moi críticos co proxecto ó que moitos se referiron como o "mausoleo de Fraga".

O presuposto inicial era de 108 millóns de euros, que non son precisamente moco de pavo. En pesetas veñen sendo...¡uff!, unha morea, pérdome no cálculo, a ver, vou coller a calculadora: eso, unha morea, 18.000 millóns, peseta arriba ou abaixo.

Pero claro, pasou o que pasa sempre cando se manexan cartos que non son propios: que se jastou moitísimo máis, así que aló van xa, entre pitos e flautas, 373,7 millóns de euros. É dicir, máis de tres veces o presuposto previsto.

Mentres gobernou a dereita, a esquerda galega cansouse de dicir que esto todo era unha animalada, e tiña razón. Pero unha vez subidos ó machito non teñen o que hai que ter e non van a facer o que dicían que ían facer: parar tamaño despropósito.

Cando lle viron as orellas ó lobo, inventaron unha cousa á que lle chamaron Foro de sabios, ou aljo así, para ver de buscarllé solución ó que non ten xeito ningún. Despois de debates que me resulta difícil maxinar, chegaron a unha serie de conclusións, sendo a primeira de todas elas que había que cambiarlle o nome... Manda carallo, canto sabe esta xente e que burros somos os demais. Así que, facendo un bon uso da semántica, problema solucionado. En vez de chamarlle Cidade da Cultura chamámoslle non sei que carallo, inventamos tres ou catro chorradas que se poden facer en semellante monstruosidade, e asunto arrejlado. E a vivir, que son dous días. Esta é a aportación da xente progresista deste país. Pero, dijo eu, ¿canto vai costar o mantemento desta monstruosidade? ¿De onde van a sair os cartos para pajar esa animalada? Mellor non pensalo, esto é simplemente penoso.

Así pois, o mausoleo do señor Fraga sera inaugurado, se o Deus ou o Demo non o remedian, pola señora Ánxela Bugallo, noutros tempos tan crítica con don Manuel. Pasará a ser pois, o mausoleo dos señores Fraga, Touriño, Quintana e da señora Bugallo. Triste mérito.
A Cidade da Cultura, ou como carallo se chame, vaise convertir nun símbolo da desvergonza. Para os do PP por impulsar un proxecto totalmente axeno ás necesidades de Galicia que nada ten que ver coa cultura do país; e para o PSOE e o BNG, por incumplir as promesas e comportarse ijual que a dereita que tanto criticaron.

Pero a min non me doe o que fixo o señor Fraga, senón a incompetencia dos que gobernan agora. Porque de don Manuel nunca esperei nada, nin nunca votei por el. Pero destes, parvo de min, si que esperaba, e dinlles o meu voto.

Agora incumplen o prometido.

Tomo nota.

chuzame