Ninsesabepuntocom

Non esperaba eu moitas novidades na manifestación de onte contra o goberno despois das 5 anteriores, se levo ben a conta. Esperaba máis ou menos o de sempre, e así foi. Son ese tipo de xestos e actitudes que a min recórdanme ó NO-DO ... A saber:

• Milleiros de bandeiras españolas, o himno español ó final... España é nosa (quérennos dicir), e vos estádela gobernándoa de forma ilexítima (quérenlle dicir o PSOE)
• Os insultos a Zapatero. Mellor escoitádeos aquí. Non me digades que non vos entra un escalofrío pola espalda. Eu sinceramente sinto medo. Xa sei que a xente moza rírase de min; pero eles non recordan os tempos do NO-DO, e sejuramente tampouco estaban por aquí o 23-F. E aljúns dos que estaban onte por alí, sí que estaban, xa o creo que estaban.
  
• A presenza da plana maior do PP, todos aqueles que lle chamaron no seu día "pancartero" a Zapatero, co bijotes ó frente, vivir para ver. Incluído, esta vez si, o alcalde que xa parece que renunciou definitivamente ó sentido común. ¿As eleccións están cerca e París ben vale unha misa, ou é que nos equivocáramos con el?

No obstante houbo dúas novidades en relación con anteriores manifas.

Unha delas chusca, o toque folclórico: apareceu por alí un ecuatoriano dunha asociación fantasma, creada ós poucos días do atentado, e que, no momento da súa creación contaba con cero asociados. Cero patatero, como lles justa tanto dicir... Por se quedaba aljunha duda ben se ve que aquí vale todo.

Pero a outra, verdadeiramente deixoume patidifuso. Foi nos discursos finales. Máis ou menos todos se despacharon a gusto, pero o profesor Mikel Buesa dixo algo que non sei eu si se daría conta de que o estaba dicindo, ou polo contrario sabíabo ben. Textualmente:

"El terrorismo es política"

Eu non daba crédito ó que oía, pero iso dixo, palabrita del niño Jesús, que despois volvino a oír outra vez máis, e hoxe pola mañá mesmo alguén o comentou tamén pola radio: el terrorismo es política. Manda chover na Habana. ¡Pero que iñorante son eu, léveme o demo! ¡Canto me queda por aprender de profesores coma o señor Buesa!

As conclusións que se desprenden desa frase son espeluznantes pero eu prefiro non ir máis aló, que me coñezo, e lojo dijo cousas que non quería, e polas noites durmo mal, que me entran remordementos. Así que,deixo ó voso bo criterio que saquedes as conclusións pertinentes.

Estou farto de ouvir que en España non existe un partido da extrema dereita, que iso foi un gran mérito do señor Fraga, e que iso nos diferenza doutros países europeos. Quero dicir claramente, dunha ves por todas, que non participo desa opinión. Non existirá como partido, pero é que non é necesario porque están perfectamente integrados no Partido Popular. Cada día, polo que se ve, son máis e copan os postos da dirección do partido.

Como exemplo aí tedes ó da foto.

Fixádevos a identificación que se establece na pancarta que está detrás del: ETA, Zapatero e o PSOE ven sendo o mesmo; eles son os que están detrás do 11 M.

Todo esto claro, nunha bandeira española, que a identidade ten que quedar clara, que eles ¡¡¡non son nacionalistas!!!, que os nacionalistas son os malos, os asasinos vascos ou os insolidarios cataláns.

É diante, en primeiro plano, o muñidor de toda esta ¿política?: un saco cheo de resentemento, con bijote.

chuzame

O señor Rajoy acaba de declarar hoxe que para ser presidente do Goberno habería que esixir "algo más que ser mayor de edad y español". Non sei si eso se lle ocurrio a el só, ou foi cousa do outro.
Olvidouselle, a el e á súa sombra, citar un pequeno detalle: que, nunha democracia, ademais de español e maior de idade, tamén son precisos os votos dunha maioría suficiente.

Cousa que o noso presidente ten, mal que lle pese. E o señor Rajoy, tan listiño como é, non. Cousas da puñetera democracia, esto ya no es lo que era, con Franco no pasaban estas cosas...

A ninguén se lle escapa, nen mesmo ós que non temos máis méritos contraídos que os de ser maiores de idade e españois, que con esa estulticia o señor Rajoy tratou de insultar ó Presidente do Goberno. Pero máis aló diso, é unha pena, unha grande pena, que nonn tivera esa ocurrencia tan chusca cando se presentou a súa sombra, o xefe, para tal cargo: por moi permisivo que fose o filtro que propuxera don Mariano, houbéramos evitado oito anos nefastos na historia deste país.

Pero volvendo ó conto, púxenme a cavilar, que eu ás veces tamén cavilo, a que se referería o señor Rajoy con eso de "algo más". Porque a verdade é que non foi máis aló, deixounos a medias. Así que véxome na obriga de rogarlle algunha precisión adicional a tan capacitado personaxe, para que nos ilumine totalmente coa súa sapiencia:

• ¿ Tería que esixirselle un sexo determinado ó candidato? Por exemplo, señor Rajoy: ¿podería unha muller ser presidenta, ou tería que ser home, coma vostede?.
• ¿Sería a relixión un criterio a ter en conta? Por exemplo, señor Rajoy: ¿podería un ateo ser presidente ou ten que ser católico, apostólico, romano e neocon, coma vostede?
• ¿Tal vez dependese da profesión que exercese? Por exemplo, señor Rajoy: ¿podería un simple mestre coma min chegar a presidente ou é preciso ser rexistrador da propiedade simple, coma vostede?
• ¿Ou sería a ideoloxía unha limitación? Por exemplo, señor Rajoy, ¿podería un militante de esquerdas ser presidente, ou hai que ser da dereita (extrema) coma vostede?
• ¿Quizás, xa por último, habería que ter en conta as inclinacións sexuais do aspirante? Por exemplo, señor Rajoy: ¿podería un homosexual (ou unha lesbiana) ser presidente ou tería que ser heterosexual...?

Pero non vou eu dedicarme somentes a meterlle o dedo no ollo con preguntas insidiosas, señor Rajoy, que non me gusta copiar; senón que fago aportacións, a ver se cunde o exemplo. Así que, Señor Rajoy, velahí vai a miña proposta para complementar as súas sabias declaracións. Propóñolle que non poidan ser candidatos á presidencia do goberno de España os que estén nalgunha das situacións que sigue:

• Os que fosen elexidos para o cargo de secretario xeral do seu partido de forma "dixital", e non polas bases.
• Os mentireiros compulsivos. Verbi gracia: os que dixeron un millón de veces que metemos a España na guerra de Irak porque o tirano daló tiña "armas de destrucción masiva".
• Os mentireiros estúpidos. Por exemplo: os que din que centos de miles de toneladas de chapapote saíndo dun pecio no fondo do mar, veñen sendo aljo así como uns "hilitos de plastilina, tres o cuatro, que se solidificarán rápidamente"
• Os mentireiros miserables. A saber: os que siguen dando a entender que o atentado do 11-M foi provocado por ETA, e que a saber que pasa cos do PSOE.
• Os sinvergonzas carotas. Por exemplo: os que esixen ós demáis que fagan o que eles non fixeron nunca, e non lle conceden ós outros o dereito a facer o que eles fixeron.

Ó final vai resultar que non é tan mala a idea do señor Rajoy.
"¡Vaya usted a saber!"

chuzame

Houbo un día no que dixen basta. Foi o día decidín que non quería saber nada máis deste homiño da foto, que dajunha forma hai que definilo. Foi cando dixo aquelo de que eramos "perros que ladran su rencor por las esquinas". Así falou o presidente dunha nación referindose a uns ciudadanos que, simplemente, exercían o seu dereito a manifestarse. Quedou claro que lle viña moi ancha a democracia a este individuo. Nunca entendín como un home desa calaña pudo chejar a ser presidente dun país civilizado, habendo, como hai, na dereita española tantas persoas decentes e competentes. Así que aquel día foi o punto final: nunca máis volvín a velo nin oilo. Se o nombraban no telediario, cambiaba de canal, se estaba escoitando a radio e falaban del, apajaba o aparello. Para min morrera o bicho. Pero o correo electrónico resucitouno. Chejoume un email coa noticia do incidente con Marta Nebot. Este pobre home, que o mesmo fala catalán na intimidade que texano cos pes enriba da mesa do seu amigo ianqui, que saiu moi juapo na foto das Azores, este home de sonrisa de hiena e bijotes hitleriano-chaplinescos , este homiño que, como decía non sei quen, é un nejocio redondo compralo polo que vale e vendelo polo que el pensa que vale...este home, en fin, acaba de demostrar que tamén é un perfecto macho ibérico. Xa con anterioridade tiña dado mostras inequívocas do seu pensamento troglodita. Nunha ocasión, respondendo a un cuestionario, dixo que o que máis lle gustaba dos homes é que foran "responsables" (coma el, claro) e das mulleres, que foran "mulleres, mulleres". Coma o café pero en muller. Responsable ou non, intelixente ou torpe, boa profesional ou mala, sincera ou mentireira, culta ou ignorante, egoísta ou solidaria... eso non importa: a muller, que sexa muller muller. E que deixe as cousas importantes para o home. Como ten que ser. Así que non é de extrañar que lle metera o bolígrafo polo escote a Marta Nebot. E se non houbera xente nese momento, ia enterarse esa periodista de merda. ¿E que foi o que tanto irritou ó cavernícola da FA(lange)ES(papñola)? Pois que ela lle prejuntara aljo relacionado a cando lle cahmou a ETA "Movemento de Liberación do Pobo Vasco" (pouco despois, por certo, de que os etarras asasinaran a Miguel Ángel Blanco). E claro, eso a el, nestes momentos nos que está ocupadísimo intentando que fracase como sexa o proceso de paz (¡canta falta fai un morto! Veña, a rezar...), jodiolle moito. Porque como ademais resulta que ETA temén cometeu o atentando do 11-M non lle justan prejuntas deste tipo, nos ha jodido, porque el non nejociou con ETA, como está facendo o miserable de Z-ETA-P... É unha pena que non reaccionara a periodista como tiña que ser: dándolle unha boa labazada a semellante porcallento moral. Pero bueno, tal vez pensaría Marta que cando non se teñen juantes pode resultar moi desagradable meter a man sejún en que sitios... Dijo eu. ¿Ou non?

chuzame