Ninsesabepuntocom

É ben sabido, tanto polos que traballamos nisto da educación como polos que pasaron polas aulas e chejaron ó último curso, o denominado PREU aló polo pleistoceno, COU no siglo pasado e 2º de BAC na actualidade vixente…e ben sabido, ía dicindo, que este derradeiro curso, no que os alumnos deben enfrontarse ás probas de selectividade se queren acceder á Universidade, é moi curto. A proba é que estes días están acabando xa as clases. Así que o temario condénsase, por forza, de maneira máis que notable.

Precisamente debe ser por iso que algunha cachola presuntamente pensante da Consellería de Educación, que polo visto non tiña outra cousa mellor en que empregar o seu tempo, sentiu a irresistible necesidade de chamar a atención. E pensou que para iso non sería mala idea suprimir unha hora nas clases de historia de 2º de BAC e a cambio aumentala en Relixión.

Tendo en conta que o comentario de texto histórico ou filosófico, é unha das probas da selectividade, e que a Relixión non se ten en conta en ningún sentido dende o punto de vista académico, tamaña estupidez non ten ningún tipo de explicación, e xa non digamos nada si tal explicación pretende ser racional… Que isto non o entende nin dios, por moito que se esforce.

Así que temos que concluír aljo que por outra parte veño observando dende fai un tempo nos eventos consuetudinarios, como dicía aqueloutro, que me acontecen no centro de traballo: que na consellería de educación, mentes pensantes, o que se di pensantes, brillan pola súa ausencia. Estoume a referir, claro está, ós cerebritos que toman as decisións nos máis altos niveis, que é onde hai, polo que se ve, sobresaturación de incompetentes.

Se vai ser isto o que debemos esperar dun goberno de esquerdas, xa podemos perder toda esperanza.

O malo do asunto é que non vexo eu a quen se lle pode confiar a papeleta do voto, si estes paspáns toman este tipo de decisións segundo eles para mellorar o ensino. Decisións que, por outra parte, cheiran que apestan ó incienso da sacristía.

Como dicía aquel cura amijo meu (que eu tamén teño amijos curas): ¡hai que joderse y amar a Cristo!

Dijo eu que aljo de razón tiña.

¿Ou non?

chuzame

Caeu nas miñas mans un CD dunha editorial de ámbito nacional, unha das máis poderosas das que se dedican á publicación de libros de texto. Non vou a dicir o seu nome, soamente que empeza e acaba pola primeira letra do abecedario, non vaia ser o demo que me denuncien os de Anaya.

O CD contén materias de apoio para os profesores, como unhas propostas de programación. No caso das Matemáticas, estes presenta a programación en galego, porque a lei de educación así o esixe a partires deste curso.

¿En galego? Xulgade vos mesmos polos fragmentos que vos reproduzo tal como aparecen no CD (cortar e pegar, non hai erros que se me poidan atribuír a min):

• Conoce o valor de posición de cada una das cifras de un número de setedígitos
• Lee e escribe correctamente números ata os millones, interpretando o valor posicional de cada una de sus cifras.
• Compone e descompone números…
• Expresa o valor que tiene cada uno dos…
• Valor de posición de una cifra en un número...
• …apreciando la utilidad do sistema de numeración decimal…
• Aplicar la suma e la resta á resolución de…
• …expresa o resultado mediante una igualdad aritmética.
• Transforma o enunciado de un problema…
• Resuelve problemas de suma e resta de una operación
• Curiosidad e interés por as distintas formas de expresar la situación dos objetos noespacio.
• Curiosidad por la interpretación de planos.
• …para localizar la posición dos objetos noplano.
• ...a partir da fila e la columna…
• Interpretación de planos muy sencillos.
• ... para la descripción da situación dos objetos.
• Describe algunas ventajas sobre o uso dos planos e da cuadrícula para localizar objetos

E así, sucesivamente, ó longo de 23 páxinas do exemplo de programación de cuarto curso de Educación Primaria.

A iso chámolle eu profesionalidade,interese polas cousas ben feitas, respeto polos profesionais do ensino, meticulosidade no traballo e decoro. É o menos que se pode esperar deles, que para iso gañan tantos cartiños co asunto.

Supoño que os libros de texto non terán erros de tal calibre. Pero de calquer xeito, non estaría mal tirarlles das orellas alí onde máis lles doe.

Dijo eu.

¿Ou non?

chuzame

Visitando os blogs amigos atopei, No outro lado, ese vídeo que podedes ver abaixo.

Recoméndollo encarecidamente sobre todo ós que vaian a ser pais e ós que se dediquen ó sufrido traballo de educar. O que fala é o xuíz de menores de Granada Emilio Calatayud Pérez e o que di non ten desperdicio, dijo eu.

Dicíalle eu á do Outro lado nun comentario que deixei alí, que o exemplo que pon este home da reacción dos pais, antes e agora, fronte a unha sanción do seu fillo na escola non me resultaba nada allea. Padecín como alumno, penso que afortunadamente para min, a reacción dunha nai das de antes e como profesor vin as reaccións dos pais de agora, dos modernos. E, como resumen, sempre dijo que neste país o que impera é a “Lei do péndulo”, pola que pasamos dun extremo a outro a toda velocidade. E así nos vai.

Sempre me acordarei do que me pasaba cando me castijaban na escola da Trabe, na de dona Teresa, que ás veces perdía a paciencia, e non porque tivera pouca, senón porque éramos nenos, e éramos moitos...Así que ela deixábamos castijados de 5 a 6, máis que nada como medida compensatoria e, supoño eu, para equilibrar a balanza. En todo caso totalmente asistida pola razón.

Claro está que chejaba pasadas as 6 a casa e miña nai era calquera cousa menos parva.

-¿De onde ves a estas horas, meu neniño?

-Verás, es que me castigó doña Teresa, pero es que...

-Nin pero nin pera. Pasa para a túa habitación e non te movas dela ata a hora da cena. Mañá vou falar eu con dona Teresa e logo xa falaremos ti e máis eu.

E así ocorría, ía falar con ela, o que, habitualmente, non resultaba nada benéfico para os meus intereses, pois, as máis das veces, asejúndabame deixándome sen saída o fin de semana, que era cando máis doía, por aquilo da feira dos sábados, futbolín do bar de Ramón do Barbeiro incluído, e do fútbol das tardes do domingo no campo de detrás do Axuntamento...Por non citar a película semanal (“Salón de cine A’Vieira”) que tanto me justaba…

E, claro está, con toda a razón do mundo pola súa parte.

E con todo o merecemento pola miña.

Dijo eu.

¿Ou non?.

chuzame