MIEMBROS Y MIEMBRAS
A señora ministra tivo un lapsus, penso eu que sen maior importancia, que todos nos equivocamos a eito sin necesidade de ser ministros nin ministras. Tivo un patinazo, ía dicindo, cando falou de "miembros" e "miembras" do consello de ministros (e ministras).
Pero con tal motivo escoito pola radio unha serie de opinións que me parece que rizan o rizo.
A min isto da ijualdade entre o home e a muller cólleme tarde. Quero dicir que xa me justaría a min esa ijualdade cando era neno e tiña que facela cama, lavar a louza, barrer, coidar dos meus irmáns (e irmás), frejalo chan, pasarlle o ferro os paniños da barbería e mesmo ir botarlle auga á roupa que estaba ó clareo, que agora os máis novos non sei si saberán o que ven sendo iso, pero que a min, cando era neno, era o que máis me amolaba de todo...En fin, que quen me dera ijualdade, e que houbera unha irmá coa que repartir tarefas. Pero non houbo sorte.
Ou si. Porque tiven a enorme fortuna de que a miña nai non lle quedou outra , que eu era o primoxénito. E soubo facer da necesidade virtude. E ademais, vin na miña casa como unha muller barbeaba ós homes, cousa insólita naqueles tempos, sobre todo nunha aldea. E aínda máis na casa da miña avoa, onde eran dúas as barbeiras, que ata saiu no periódico como caso ben rechamante.
Quero dicir con todo isto que para min esas diferenzas entre homes e mulleres non existiron nunca. Nunca me sentín superior nin inferior, mellor ni peor, polo feito de ser home.
Pero iso non impediu que fose sempre ata o momento perfectamente consciente da discriminación brutal que padeceu a muller ata fai ben pouco, e mesmo siga a padecela sobre todo noutras latitudes. E que sexa perfectamente consciente do machismo que sije aínda vergoñentamente instalado en numerosos sectores da nosa sociedade. Unha das maiores lacras da nosa sociedade é precisamente ese que eu denomino "terrorismo machista" e que non sei por que carallo se dou en chamar "violencia de xénero". ¿De que xénero estamos a falar, polo amor de Deus?
E volvemos ó principio. Dicía unha comentarista pola radio que debería aceptarse o termo "miembra", para non discriminar ás mulleres. Non sei a santo de que; porque o normativo en castelán é falar de "el miembro" e "la miembro". ¿Por que se debe considerar que iso é discriminativo para a muller? ¿Acaso non se di en castelán, pola contra, "el periodista" e "la periodista", ou "el artista" e "la artista"? ¿Debemos considerar esas expresións como discriminatorias para os homes? E pola mesma regra de tres, ¿habería que falar de "artistos" e "periodistos"?
Eu son dos que penso que si, que é preciso coidar a lingua ó máximo para evitar utilizar expresións sexistas. Pero tamén que hai que ter sentidiño para non facer o ridículo.
E tamén penso que moitas veces, simplemente por ser políticamente correctos, caemos no esperpento. Así escoitamos constantemente a cantilena de "vascos e vascas", "galegos e galegas", etc. Cantilena que non me parece ben nin mal, senón todo o contrario, pero que habitualmente é o reflexo dunha actitude finxida e hipócrita.
Porque si de verdade o que de tal xeito se expresa pensase que iso é o correcto, deberían seguir falando todo tempo así. Verbi gracia:
Os nenos e as nenas ferroláns e ferrolás van ser convocados e convocadas para unha competición deportiva, na que poderán demostrar se están ben preparados e preparadas. "O que si están, sen dúbida, e moi ilusionados e ilusionadas", dixeron ante os periodistas e as periodistas os concelleiros e concelleiras encargados e encargadas de organizar o evento.
¿Hai por aí algún miembro, miembra, miembrillo ou miembrilla que esté disposto ou disposta a soportar semellante tortura?
Síntoo moito, pero conmijo que non conten.
Dijo eu.
¿Ou si?
chuzame -
2008-06-13 at 10.31 am
Totalmente de acuerdo contigo. Una cosa es apoyar la igualdad en general (de género, de raza, de clase) y otra, muy distinta, torturar o hacer imposible el idioma. Aunque puede que sea verdad que hayamos heredados cierto machismo en el lenguaje, ya sea gallego o castellano, también es verdad que un idioma no se puede cambiar de la noche a la mañana. Si pudiéramos ver esto con total asepticismo, no se hubieran echado las manos a la cabeza algunos y algunas (perdón, es que ahora sí viene a colación) cuando sostuve que en castellano los géneros masculinos y neutro coinciden a veces. Lo que no había caído yo es en eso de “artista/ o” y “periodista/ o”: ahí has estado sembrao.
2008-06-13 at 4.30 pm
Acabo de coller o ordenador, e xa vin o encarghiño que me fas. Intentareino esta semana, xa que ahora penso que vou ter un pouco tempo mais. E gracias polo de mestre, ainda que non sei eu mo ben…
2008-06-13 at 4.45 pm
Artista, si, e periodista e máis ciclista, pero…por q os homes non son modistas, lojo?
Son modistos
Q ten outro nivel, non si?
A min non me parece tan mal o de miembra
en latinoamérica úsano de xeito cotiá (fai unha busca co jujel e xa verás).
Todo é cuestión de costumbre.
Non hai tantos anos, dicir “arquitecta” ou “avogada”, soaba rarísimo.
A maioría da xente dicía “a arquitecto, a avogado, a médico…”
Hoxe pásanos ao revés: son esas formas as q nos chirrían cando as escoitamos.
E se te pos a mirar a normativa da academia…daquela non podes falar da profesión de túa nai, meu amijo!!
pq para a academia non existe a palabra barbeira máis q como adxetivo (navalla barbeira).
O outro é barbeiro…e a palabra barbeiro, segundo a academia, non se refire a calquera persoa q barbea, eh? só aos homes!!
Así q non che gustaba ir botarlle auga á roupa q estaba a clareo? a min era o único labor q me gustaba! ;-)
2008-06-15 at 7.01 pm
Pois comigo tampouco. A miña abuela tíñanche un bar no Hío que se chamaba O Castellano, un bar tienda dos de antes. O meu abuelo estaba no mar embarcado durante meses e ela levantou o bar-tienda, as fillas e os nove irmáns que quedaron sen pai dela. Como ela apandaba con todo e máis tiña que pechar ela o local ás tantas -cando aos homes lles daba a arroutada de volver á casa- e por iso moitos homes andaban a dicir cousas dela. Vaia, que era unha lercha ou pouco menos… (seica ía a algunha excursión destas dos Milagros de Amil ou así)
O meu abuelo morreu fai pouco, e nunha cea da asociación de mulleres do Hío un iluminado (novo, mozo, quero dicir) botou en alto que que facía ela alí que estaba viúva! Xa me dirán, que importará os das miembras e miembros e o nabo, isto aínda vai levar tempo e o rapás que dixo a parvada non le un libro nin que lle paguen.
Sínto o sermón, eu subscribo o NON ÁS MIEMBRAS, como tamén subscribín o de dicir “galegos e galegas, nenos e nenas, benvidos e benvidas…” Dios! dijo… Diosa!
2008-06-15 at 8.05 pm
Non quero entrar en polémicas, e menos con Neliña, unha irmá das dúas que máis quero neste mundo. Pero…
Nela, si todo e cuestión de acostumbrarse, tamén podemos acostumbranos a ciclisto, artisto e, por exemplo “sus señoríos” para falar dos diputados.
O tema, penso eu, é a confusión xénero-sexo. A puñetera “o” do final das palabras non ten por que motivo ser marca do xénero masculino, ni a “a” do femenino. De feito ti cometes un erro con iso de modista. Unha das acepcións de “modista” é de xénero común: el modista para o masculino, con idéntico significado que “modisto”, e la modista para o femenino. Lojo empezaron a falar de modistos, e aceptouse ese palabro. A min impórtame un carallo, e por min sejiría “modista”, xénero común, e si acaba en “a”, pois acabou, que máis dará. E agora un exemplo paralelo do outro lado: “juez” é unha palabra de xénero común, non masculino, o mismo que modista pero ó revés, vamos. Valería pois “el juez” para o masculino e “la juez” para o femenino, a ver que mal fixo a “z” para ser considerada xa non so do xénero masculino, que de ningunha maneira, senón aínda peor, de sexo masculino. Non terá bastante con ser a última da fila, dijo eu. Pero empezouse a dicir “jueza” non sei ben por que, e aí está. Hai centos de palabras acabadas en “Z” que non son masculinas, pero xa postos pois veña, “jueza”. Pois bueno, pois vale, pois alégrome.
E mentras tanto, os machistas matando mulleres. E nos, veña a discutir caralladas.
Sería mellor que aprenderamos aljo das nosas linguas, que a señora ministra tamén foi lucirse ó querer remenda-lo conto, con iso de que “fistro” está no diccionario da RAE. Dijo eu que non lle faría tanto dano mirar a ver, por un si acaso.
O peor do caso é que as cousas que dixo na rolda de prensa non estaban nada mal, na miña opinión. Pero ninguén fala diso.
2008-06-15 at 10.59 pm
Pois eu penso que é unha tontería iso de dicir “nenos e nenas” cando se fala para un público mixto. Unhas das principais bases para que funcione a comunicación é que non se perda o interese, e se empezamos a escoitar discursos tan pesados e repetitivos coma ese que poñía de exemplo Ninse no post, os bocexos poden ser monumentais… Eu polo menos desconecto.
“Queridos e queridos concidadáns e concidadás: os concelleiros e concelleiras estamos moi contentos e contentas de…” A estas alturas, ¿quen quere seguir escoitando? E aínda nin se abordou o tema principal que motiva a conversa!
2008-06-16 at 7.30 am
a cuestión non é se unha palabra é masculina ou feminina
váleme calquera, con tal de q serva para incluír o gando todo, jeje
pero claro, para q serva para incluír o gando todo, todo o gando se ten q sentir incluído…se non non vale, eh?
a palabra persoa, q tan pouco se usa -por q é feminina???- vale para incluír a todo o mundo: homes e mulleres somos persoas -ou polo menos presupónsonos, aínda q igual é moito presupoñer-, e sabémolo, utilícese a palabra no contexto no q se utilice
o mesmo vale para suxeitos, individuos…
dende o meu punto de vista, a palabra “nenos” non cumple o mesmo requisito
non, dende o momento en q un dos dous significados q ten serve para excluír explicitamente a todo o xénero feminino; xa q “neno” significa, entre outras cousas “varón de curta idade da especie humana”, en contraposición a “nena”
q conleva isto? unha tremenda ambigüidade do termo
levo máis de 20 anos traballando con persoas de entre 3 e 6 anos, e sei moi ben q cada vez q se di nunha clase “todos os nenos van facer tal e tal”, hai algunha nena q di “e as nenas tamén?”
para elas non é nada fácil saber cando están incluídas ou non nunha frase q empeza cun termo q en moitas ocasións serve para excluílas explicitamente
teñen q andar a xogar ás adiviñas, para saber se están incluídas ou non
non é tan fácil, eh?
“cantos nenos faltan hoxe?”, pódese referir ao conxunto de nenos e nenas q faltan, ou pode facer referencia a cantos nenos varóns non asisitiron á clase…
pois tampouco é tan difícil dicir: “cantas persoas faltan hoxe na clase?”
non, eu non son partidaria da duplicidade (aínda q tampouco me molesta, como tampouco me molestaría ciclisto nin turisto); pero si de reaprender a linguaxe, e tratar de saír do embiguismo lingüístico masculino para mirar e sentir a linguaxe dende outra perspectiva q nos inclúa a todas*…
de tódolos xeitos, o q máis me chama a atención do tema é as resistencias q provoca…un bocado apetitoso para o psicoanálise!!! jeje
igual q as carrapetas q provoca a minsitra -ou debo dicir “a ministro”??- de igualdade e o seu ministerio…
por q será???
*utilizo o feminino pq, neste caso, o suxeito elíptico e “as persoas”, todas :-P
2008-06-16 at 8.38 am
Para variar volves a ter razón. Caemos no esperpento.
2008-06-17 at 12.25 am
Marinela, lendo a túa opinión xurdiume unha dúbida… ¿A que se deberá que as nenas ás veces non saiban se sentirse incluídas no conxunto mixto de “nenos”? Non o sei, pregunto se non podería deberse en parte a iso da duplicidade, precisamente…
¿E que pasaría se dixeses por exemplo “Todos ides facer tal cousa”? ¿Sentiríanse así incluídas? Eu supoño que si, xa que implica á totalidade da clase aínda que sexa masculino… ¿Será pola semántica?
En fin, eu se fose parte do grupo da clase sabería que non estou incluída no conxunto de “nenos” se dixesen “os nenos ides facer A e as nenas ides facer B”. Se din “Todos os nenos da clase ides facer tal” daríame por aludida… En teoría, e se non se especifica, o xénero mixto serve para iso…
E vaia rollo que acabo de largar, aínda non sei se non me equivoquei ajajaja! Si que dá para debatir este tema!!
2008-06-17 at 7.16 am
en teoría…pero a práctica cotiá é práctica, non é teoría
mira, ti es unha adulta e xa non sabes se te equivocaches, jeje
chega a clase un profe e di: “q veña comigo un neno para…”
estate chamando a ti? a calquera persoa das da clase? válelle unha nena? quere especificamente un neno varón?
e difícil de saber
para unha nena de 4 anos, moito máis difícil aínda
en calquera caso, como dicides q non importa o xénero, e q xénero e sexo non teñen nada q ver, igual estades de acordo en usar un xenérico feminino durante un tempo, para probar…:-P
2008-06-17 at 7.31 am
Evidentemente que o xénero e o sexo non teñen nada que ver, sábelo perfectamente Neliña. Exemplo clarísimo: “coño” e do xénero masculino…E “verga”, do xénero femenino….(je,je,je).
2008-06-17 at 2.11 pm
eu, claro q o teño claro
ti…demóstrao!!! utiliza xenéricos femininos!!! :-D